Legalizacja, apostille, uwierzytelnienie - czyli dokładnie co?

Legalizacja to potwierdzenie autentyczności zagranicznego dokumentu urzędowego przez pracownika konsulatu kraju, w którym dokument ma zostać użyty. Apostille potwierdza (podobnie jak legalizacja) autentyczność dokumentu urzędowego, jest ona jednak wystawiana przez urząd kraju wydającego sam dokument. Oznacza to, że w przypadku apostille nie jest konieczny udział urzędnika obcego kraju, w którym dokument ma zostać użyty.

Apostille to wynik konwencji haskiej z 1961 roku. Państwa, które podpisały tę konwencję, nie wymagają legalizacji od siebie nawzajem.

Czy tłumaczenia pisemne muszą być dodatkowo poświadczane?

Legalizacja oraz apostille służą do potwierdzenia autentyczności dokumentów urzędowych. Zgodnie z niemieckim prawem tłumaczenie poświadczone wykonane przez tłumacza przysięgłego nie ma statusu dokumentu urzędowego, dlatego też nie można dokonać legalizacji tłumaczenia lub opatrzyć go apostille (w Polsce z kolei istnieje taka możliwość).

Tłumaczenia uwierzytelnione na język niemiecki są akceptowane przez wszystkie niemieckie urzędy i nie wymagają żadnego dodatkowego poświadczenia. Inaczej wygląda sprawa w przypadku tłumaczeń na język obcy. W rzadkich przypadkach trzeba udowodnić, że dany tłumacz jest rzeczywiście zaprzysiężony, lub że jego pieczęć lub podpis są prawdziwe.

Dokumenty i podpisy są z zasady poświadczane w Niemczech przez notariuszy. Notariusz może też poświadczyć autentyczność podpisu tłumacza.

Warto się upewnić!

Proszę pamiętać, że każde państwo samo decyduje o tym, jakie warunki muszą być spełnione dla potwierdzenia prawdziwości dokumentu urzędowego lub tłumaczenia uwierzytelnionego. Z tego względu warto zawsze zapytać w odpowiednim konsulacie lub ambasadzie, co dokładnie jest wymagane.

Więcej informacji na temat uznawania tłumaczeń uwierzytelnionych w Niemczech za granicą można znaleźć tutaj.

Zwolnienie z odpowiedzialności
Wszystkie informacje dotyczące tematów prawnych na tej stronie służą wyłącznie do celów informacyjnych i nie są poradami prawnymi. Wskazówki są udzielane według najlepszej wiedzy i przekonania. Nie może być za nie jednak ponoszona żadna odpowiedzialność.